home > De badbevalling van Flynt
Featured Page / Article Image

De geboorte van Flynt in bad

14 januari: volgens de echo is het vandaag de uitgerekende datum van ons kindje. Maar die maakt nog geen aanstalten…

17 januari: Alles is nog steeds rustig in m’n buik. Een beetje teleurstellend vind ik het wel, want ik had eigenlijk toch al wat meer actie verwacht. Ik ben het wel een beetje beu, pijn aan m’n bekken, lopen gaat al een hele tijd niet lekker meer en ik heb ook heel veel last van maagzuur… Bovendien word ik steeds nieuwsgieriger.. naar de bevalling en natuurlijk vooral naar dat trappelende wezentje in m’n buik… Is het een jongen of een meisje? Is het weer een rossekoppeke? En gaat hij of zij net als grote zus op papa lijken, of op mij?

Ik twijfel even of ik wel naar het zwangerschapszwemmen ga, want ik zie op tegen het autoritje ernaartoe. Ik pas immers niet meer achter het stuur met die gigantische buik… Ik besluit toch maar te gaan. Volgens dochterlief moet ik wel, “anders denken de andere mevrouwen dat je al bevallen bent”. Normaal kan ik daar wel lekker van ontspannen, en dat kan ik wel gebruiken. Tijdens het zwemmen kan ik de andere zwangere dames totaal niet meer volgen, maar ik doe lekker op m’n eigen tempo mee. Na het zwemmen kruip ik bij Berry op de zetel en samen kijken we nog even TV en gaan dan naar bed.

 

18 januari: ’t Is nog heel vroeg als een ik paar keer wakker wordt, maar niet weet waarvan. Ergens bedenk ik me dat ik misschien eens moet bijhouden hoe laat het telkens is, maar ik val iedere keer weer in slaap en vergeet dan de tijd.

Om 4.33u noteer ik bewust de tijd in m’n mobiel (bij gebrek aan papier en pen) en daarna om 4.46u en 4.54u weer. Weeën… Zo begint het dus…

Rond 5u maak ik Berry wakker. Onze dochter Iza wordt natuurlijk ook gelijk wakker.

Ik ga naar beneden en ruim wat op en schuif de tafel aan de kant om plek te maken voor het bevalbad. Manlief haalt ondertussen een matras van zolder, die hij op de zetel legt, zodat deze wat hoger is voor het geval het bad toch niet zou bevallen… Hij maakt ook nog snel even een paar laatste dikke buiken foto’s…

Terwijl Iza tv kijkt, blaast Berry het bevalbad op en sluit de waterslang aan om het bad te vullen. De weeën komen en gaan, terwijl ik wat rondloop, nog wat dingetjes opruim en andere dingen klaarleg…

Rond 6u bel ik de verloskundige. De weeën komen steeds frequenter en duren ook steeds langer. Zij duikt nog even de douche in en komt dan onze kant op. De laatste wee die ik noteer is om kwart voor 7. Ik besluit in bad te stappen want de weeën worden steeds pittiger en ik hoop in het warme water wat beter te kunnen ontspannen. Even later arriveert Marieke (VK). Het water helpt best goed om te ontspannen en door regelmatig van houding te veranderen lukt het om me comfortabel te blijven voelen. Ik concentreer me tijdens de weeën op m’n ademhaling zoals we dat bij de hypnobirthingcursus geleerd hebben en tussendoor kijk ik wat er rondom me gebeurt. Iza die vanop papa’s nek toekijkt of die daarna samen met Marieke op rand van de zetel zitten te poseren voor een foto… Het beeld maakt me blij… Zó tof dat ze bij de geboorte van haar broertje of zusje kan en wil zijn…

Ergens tussendoor belt Marieke de kraamzorg en de kraamhulp Sandra arriveert een half uurtje later.

De weeën worden langer en de tijd ertussen steeds korter. Enkele keren ligt de paniek op de loer, maar dan voel ik de handen van Berry in m’n nek of op m’n rug, of ik hoor hoe Marieke even mee gaat ademen of ik zie Iza’s nieuwsgierige blik als ze toch weer even rond het bad komt hangen en dan lukt het me om m’n innerlijke kracht weer vast te grijpen en is de concentratie weer terug. Zelfs het gesjor aan de hygienische hoes die wegglijdt omdat hij eigenlijk toch net niet past, stoort niet zo heel erg.

Stilletjes spreek ik tegen het kindje in m’n buik. Kom maar kleintje, je bent welkom… We zijn zo nieuwsgierig naar je.. Grote zus wil je knuffelen…

En dan…

M’n buik begint heel erg te bewegen. Ik herken het van de vorige keer. De laatste fase begint. Ik laat alles los, de controle, dat kleine beetje angst dat er onbewust toch nog zat… Ik laat het los en mijn lichaam neemt over en doet zijn werk… Ik voel hoe ons kindje zakt. Ik voel hoe m’n vagina steeds wat verder opgerokken wordt… Het brandt een beetje en ik wil liefst met m’n vingers alles wat verder opentrekken om het te versnellen, maar ik kan er net niet bij… Eigenlijk wil ik nog van houding veranderen maar de weeën komen te snel op elkaar en ik besluit me compleet over te geven…

Berry en Marieke zien het hoofdje verschijnen. Ik hoor hen enthousiast zeggen dat het kindje donker haar heeft. Ik probeer te voelen maar voel enkel iets raars, iets stugs… Even later zegt Marieke dat het kindje nog in het vlies zit. Ik voel hoe het hoofdje tijdens iedere wee iets verder naar buiten geduwd wordt en tussendoor weer terug zakt. Omdat ik een beetje ongeduldig word, besluit ik even wat actiever mee te gaan ademen en dan wordt het hoofdje geboren. Berry en Marieke verwijderen samen het vlies van het hoofdje van ons kindje. De schoudertjes volgen al snel en een wee later floept het kindje eruit. Ik vind ergens de kracht om gelijk rechtop te gaan zitten en zelf m’n kindje op te vangen. Wat een magisch gevoel…

Ik hou het kindje nog even onder water om hem te bewonderen en haal het dan rustig boven. Stiekem heb ik al gezien wat het geslacht is (daar viel niet naast te kijken 😉  ), maar ik zwijg want we hebben dochterlief beloofd dat zij als 1e mocht kijken. Ze kijkt tussen de beentjes en heel even betrekt haar gezicht en ze begint zacht te huilen in papa’s omhelzing. De spanning van de laatste tijd… Het is een broertje… Flynt… Héél even is ze teleurgesteld, want ze hoopte heel erg op een zusje, maar een paar minuten later hangt ze verliefd over m’n schouder naar haar broer te kijken.

We knuffelen, kroelen en bewonderen hem, ik probeer ook even om hem al aan te leggen, maar dat lukt nog niet.

Een paar vage weeën kondigen de nageboorte aan. Ik verander van houding en ga op m’n knieën zitten. Op aanraden van Marieke adem ik een paar keer flink mee en dan wordt de moederkoek geboren.

Als de navelstreng uitgeklopt is, mag Iza hem doorknippen. Wat is ze trots…

Terwijl papa kleine Flynt knuffelt, stap ik uit bad droog me af en ga op de matras op de zetel liggen. Flynt wordt gecheckt en gewogen en Marieke doet bij mij ook een snelle controle (enkel een paar kleine schaafwondjes – super!!). Dan leg ik Flynt aan, hij hapt supergoed aan en drinkt een hele poos… Natuurtalentje….

Ik geniet … en ik  voel me trots… en krachtig…

Dankjewel Femke en Marieke, voor de begeleiding van m’n zwangerschap, het luisterende oor en het vertrouwen tijdens de bevalling… Jullie verloskundigenpraktijk is top en ik ga jullie aan iedereen aanraden.

Dankjewel Evelyn, voor alle tips en trukjes tijdens de hypnobirthingcursus… Ik ben ervan overtuigd dat hypnobirthing me geholpen heeft bij m’n concentratie op wat nodig was en bij het loslaten van al het overbodige…

Dankjewel Sandra voor de prachtige foto’s  van de geboorte.

Dankjewel Willy, voor de goede zorg en het gezelschap tijdens de kraamweek. (en de lekkere soep).

Dankjewel Berry, mijn rots, mijn schouder, mijn anker…

Dankjewel lieve Iza. Jij wilde zó graag bij de geboorte zijn en daardoor heb ik extra moeite gedaan om alles zo sereen mogelijk te laten verlopen.. Je was m’n concentratiepuntje als de paniek op de loer lag… Ik wens je, als je ooit beslist ook mama te willen worden, een even mooie bevalling toe…

Dankjewel lieve Flynt voor deze mooie, krachtige ervaring. Ik ben trots en dankbaar dat ik jouw mama mag zijn.