Een positief bevalverhaal: de geboorte van Juna!
Dit bevalverhaal is van onze cliënt Kristel. Zij is op 9 oktober 2026 bevallen van haar tweede kindje tijdens een mooie thuisbevalling. In november 2024 is Kristel bevallen van zoontje Nils. Deze bevalling was een inleiding vanwege een hoge bloeddruk, dus is de zorg tijdens de zwangerschap overgedragen aan het Amphia Ziekenhuis. Wij vinden het dan ook erg mooi dat wij deze tweede zwangerschap wel tot en met de bevalling mochten begeleiden en Kristel deze bevalling zo positief heeft ervaren. Dit bevalverhaal heeft Kristel zelf geschreven en delen wij met haar toestemming.
Het was een bijzondere week. Waar ik zelf al riep: ‘hij of zij komt deze week’, was dat alleen gebaseerd op mijn gevoel. Ook grapte ik nog: ‘9 oktober zou mooi zijn, want dan hebben we 2 kids geboren op de 9e’. Toch liet m’n onderbuikgevoel me niet in de steek…
Op woensdagmiddag 7 oktober had ik ineens hoofdpijn, dus ik besloot mijn bloeddruk te meten. Ik stond al onder thuismonitoring, omdat ik 3 weken geleden ineens een te hoge bloeddruk had tijdens een afspraak in het Amphia en ik bij Nils met bijna 39 weken zwangerschap ingeleid ben vanwege een hoge bloeddruk. Tijdens het thuis meten bleef mijn bloeddruk al die weken goed, tot die woensdagmiddag. Toevallig had ik om 17.00 uur een afspraak bij Meander. Omdat ik tijdens die afspraak een bloeddruk van boven de 140/90 had, moest ik volgens het protocol doorgestuurd worden naar het ziekenhuis voor controle. Op naar een avondje Amphia dus.
Het hartfilmpje van de baby en mijn bloed- en urinewaardes waren gelukkig goed, maar mijn bloeddruk was nog aan de hoge kant. Tijdens het gesprek met de gynaecoloog bespraken we de mogelijkheden en mijn wens om thuis te bevallen. Ik vroeg dan ook of ik mijn bloeddruk thuis mocht blijven monitoren en dat ik aan de bel zou trekken als ik meer klachten zou krijgen. Ik had zelf namelijk sterk het gevoel dat de bevalling niet meer zo lang zou duren.
De gynaecoloog stond open voor dit voorstel, maar wilde wel kijken hoe het ervoor stond. Mijn gevoel bleek te kloppen. Ze toucheerde 2 cm ontsluiting. Met toestemming heeft ze me gestript en ons naar huis gestuurd. Ze wenste me veel harde buiken toe voor die nacht. ‘Dat de kleine maar snel mag komen’, zei ze, ‘dan zijn we van die hogere bloeddruk af zonder ingrijpen.’
De volgende dag was m’n bloeddruk prima voor dit termijn, dus sprak ik met de arts-assistent van het Amphia af dat als m’n bloeddruk zo zou blijven, ik tot zondag de tijd had om natuurlijk aan de gang te gaan en anders dat zondag thuis mijn vliezen gebroken zouden worden door een verloskundige van Meander. Een inleiding, maar dan thuis zoals ik graag wilde, want weeënopwekkers leken onnodig vanwege mijn vorige snelle bevalling. De arts-assistent van het Amphia kwam zelf met dit voorstel, dus hier was ik superblij mee. Er werd echt meegedacht.
Uiteindelijk liep ik donderdag de hele dag met harde buiken rond en toen Nicky en ik ‘s avonds naar bed gingen kon ik m’n draai in bed maar niet vinden. Toevallig hadden we net het bevalbad opgeblazen, want ik zou toch uiterlijk zondag bevallen. Het kon dus maar klaarstaan.
Na een tijdje gewoeld te hebben in bed, ben ik gaan douchen en naar beneden gegaan. De intensiteit van harde buiken of weeën (ik wist het op dat moment niet) nam toe, maar ook weer af. Ik heb Meander om 00.30 gebeld dat ik twijfelde of het begonnen was, maar de dienstdoende verloskundige zei: ‘kijk het even aan of de weeën frequenter worden.’
Ik ben nog even in bed gaan liggen, maar ik werd al snel erg onrustig, dus hup weer onder de douche. Daar stond ik ineens volop weeën weg te puffen, dus besloot ik Nicky wakker te maken en hem te vragen mee naar beneden te komen om Meander weer te bellen. Uiteindelijk was de verloskundige er om 02.30 uur en toen bleek ik 3 cm ontsluiting te hebben.
Nadat ze mij wat weeën had zien opvangen, ging ze om 3.00 uur weg. ‘Bel over 3 uur maar terug en zet hem op’. En zo bleven Nicky en ik weer alleen over. Daantje (onze vrolijke labradoodle) slapend in de bank en Nils slapend in ons bed, want die was om 23.30 uur al wakker geworden.
Ik wilde proberen om in de bevalbubbel te kruipen. Muziek aan via de tv, kaarsjes op de salontafel aan, de Elle Tens op m’n rug geplakt en rustig bouncen op de bal. Bij een wee veerde ik omhoog, drukte m’n handen op de salontafel en wiegde heen en weer op m’n benen. Wat een rot beenweeën had ik! Uiteindelijk vond ik een modus op de bevalbal. De Tens op tijd in drukken, focus op mijn ademhaling: 4 tellen in, 6 tellen uit en rustig bouncen op de bal met m’n handen op m’n bovenbenen. In mijn hoofd sprong ik als een surfer op de wee en probeerde mee te deinen op de golf die groter werd en dan weer afnam. Ondertussen had Nicky het bevalbad verder gereed gemaakt en gevuld.
Iets na 5 uur besloot ik in het bad te gaan, in de hoop dat de beenweeën zouden afnemen in het warme water. Het warme water voelde heerlijk, maar ik moest echt weer even m’n draai vinden qua houding. Ook namen de beenweeën niet af en werd alles juist intenser. Maar Nicky en ik waren nog steeds met z’n tweetjes. Of nja, Daantje keek toe vanaf de bank.
Iets voor half 6 zei ik ineens tegen Nicky: nu iedereen bellen, want als iedereen om de beurt binnen komt ben ik ook weer even uit m’n concentratie. Daarnaast voelde ik onbewust iets veranderen. En toen ging het ineens hard. Waar ik tijdens het belletje naar de kraamzorg nog normaal kon praten tegen Nicky, begon ik tijdens het telefoontje naar m’n schoonmoeder om Nils op te halen te jammeren om Nicky z’n hulp. Eerst had ik het gevoel dat ik moest plassen en toen ik daar aan toe gaf, ontglipte er wat bloedstolsels. Meteen wist ik het: dit is persdrang. Mega intens, maar mijn lichaam wilde met de golf mee. Ik vroeg Nicky voor me te gaan zitten en m’n handen vast te houden, want dit gevoel voelde groter dan ik. Beestachtig bijna. Ik kreeg het steeds zwaarder en begon meer geluid te maken bij het uitademen.
Tegen 6 uur kwamen verloskundige Annemarieke en Sharon, onze geboortefotograaf, binnen. Ik riep naar Annemarieke dat ik al persdrang had en terwijl ze haar EHBO tas op de grond smeet zei ze: ‘ik hoor het meid, volg je lichaam maar.’ Dat was voor mij het startsein voor oerkracht. Ik heb gegromd en geluid gemaakt als een leeuwin. En dan was daar Nicky als anker: ‘schat, 4 tellen in’, anders bleef ik echt in m’n brul en het persen hangen en haalde ik geen adem meer. Annemarieke gaf tegendruk op mijn rug.
De ring of fire naderde en wow, dit had ik bij Nils voor m’n gevoel door de knip niet zo ervaren. Wat een gevoel. Met megagrote ogen keek ik Nicky aan en stamelde ik tussen de persweeën door hoe veel pijn het deed, maar dat ik er bijna was. En ja hoor, na enkele oerkreten stond het hoofdje en de rest ging als een wervelwind. Om 06.18 uur kwam ons kindje ter wereld. Onder water. Ik pakte haar rustig en haalde haar naar boven. Samen met Nicky en hulp van Annemarieke ontdekte ik het geslacht. Een meisje, onze Juna! Ze huilde gelijk fel en alles was meteen goed. Daantje kwam ook even kijken en sprong met haar poten op de rand van het bad om aan Juna te snuffelen. Als klap op de vuurpijl kwam ook onze Nils gelijk kijken. Hij had lekker verder geslapen in ons grote bed en was net wakker gemaakt door mijn schoonmoeder. Wat een cadeau dat hij thuis had kunnen blijven en nu zijn zusje gelijk mocht ontmoeten. Hier had ik op gehoopt en nu was het werkelijkheid. ‘Mama zwembad’, hij was helemaal onder de indruk.
Nadat ook de placenta werd geboren in bad, bleef de navelstreng nog een tijdje kloppen, dus werd de geboorte van Juna een halve Lotus. Samen met Juna, nog vast aan de placenta dus, werd ik uit bad geholpen en op de bank gelegd als een prinses. Mijn mannen, Nicky en Nils, naast me en mijn meisje op mijn borst. Wauw! En daarbij ook nog weinig bloedverlies, maar een paar hechtingen, een verloskundige die me fantastisch door de persfase heeft gecoacht en Nicky en ik als een echt team!
Ik besefte me later pas dat we bijna heel de bevalling met z’n tweeën zijn geweest. Daar had ik van tevoren niet voor willen tekenen, veel te spannend, maar achteraf was het eigenlijk heel fijn om alleen de focus op elkaar te hebben. Onze eigen veilige bubbel. In ons eigen huis. De plek waar we nog veel meer herinneringen gaan maken als gezin.
De bevalling was alles waar ik op had gehoopt, zeker na de bevalling van Nils die traumatisch was. Maar nu is de geschiedenis herschreven: wat was deze ervaring helend. Beestachtig helend welteverstaan, want de eerste kraamdagen heb ik nog vaak stilgestaan bij de oerkracht, het brullen, de ring of fire en hoe mijn lichaam wist wat het moest doen. Overgave. Het is me gelukt. Wat ben ik dankbaar dat ik dit mocht ervaren. Maar ik zeg ook: die pijn gelukkig nooit meer, want wij zijn compleet!
De prachtige foto’s bij dit geboorteverhaal zijn gemaakt door Sharon van Studio Femme Fotografie.
